תחנת נייר / ورقة محطة
חָכִּים בֵּיי
בְּעַד וְנֶגֶד פֵּרוּש

مع وضد التفسير

حكيم باي
“שרפים מתדפקים על דלתות האסם“
חאפז משירז
"الملائكة يقرعون ابواب الخمارة"
حافظ الشيرازي
קילדר שטוחה – אז לא משנה לאן תלך, 
תוכל לראות את שורת עמודי החשמל הצועדים 
אל האופק כמו חבורה של בני מאדים הוליוודים.
كيلدر مسطحة ذ بغض النظر عن المكان الذي تذهب إليه، بإمكانك أن ترى خطوط الكهرباء تسير نحو الأفق كهولووديون من المريخ.
פטריק גר ב"בישוף-קורט", שלמרות שמו מתברר שזה בית טחוב של שלושה חדרים וסככה מלאה באמנות של הילריוס ואחרים, הכוללת כמה 
עבודות עכשוויות, כלי גינון חלודים וגושי בוץ מהגינה המקומית.
يقيم باتريك في "بيشوف-كورت"، والذي رغم اسمه اتضح بأنه بيت عطب مكون من ثلاثة غرف وحظيرة قذرة تحتوي على أعمال فنية لهيلاريو وآخرين، وتضم بعض الأعمال المعاصرة، آلات زراعية صدئة وبلاطات من الخث اقتطعت من مستنقع محلي.
שתינו תה בחצר המשק שטופת הרוחות, ויצאנו אל כנסיית סנט פטריק והבאר שלצידה, שנמצאות לא רחוק, בחווה אחרת, ליד אסם מתכת – מסביבן חרא של פרות ופרות – כנסייה בסגנון רומנטי עם נגיעה גוטית (או מצרית?) בקשתות המחודדות של החלונות – נראה ששופצה בשנות החמישים, אך נשכחה מאז וכוסתה צמחים מטפסים וקורי עכביש. האריכטקטורה פה כופה צניעות, משום שמי שנכנס חייב להתכופף, כמו מי שנכנס לבית תה של זן.
بعد أن احتسينا الشاي في فناء المزرعة التي تذروها الرياح، انطلقنا نبحث عن كنيسة سانت بتريك والبئر التي لا تبعد كثيراً عنها، في ساحة مزرعة أخرى، بجانب مخزن للمعادن ذ من حوله بقر وروث بقر - الكنيسة مبينة بأسلوب رومنسيك بلمسات غوتيه (أو مصرية؟) وأقواس مدببة للنوافذ ذ لقد تم إعادة ترميمها في الخمسينات، ولكنها نسيت منذ ذلك الحين وكستها العشقة وبيوت العناكب. يفرض المبنى التواضع على المرء الذي عليه أن ينحني بدخوله إليه، كما هو الحال في بيوت شاي الزن.
החברים שלנו, ג'יימס ושון, החליטו לטפח את המקום, לבנות מזבח, להתקין פעמון נחושת במגדל ולראות כמה זמן יקח למישהו להבחין בזה. 
הלכנו, כשמדי פעם אנו מזנקים לתוך פרחי הבר שבצידי הדרך, כדי להתחמק מהמכוניות המהירות של החקלאים, ומדי פעם מזנקים מתחת לפריחתה המאוחרת ופירותיה המוקדמים של גדר הפטל.
لقد قرر أصدقائنا جيمس وسين برعاية المكان، بناء مذبح، وتعليق جرس نحاسي في البرج ومراقبة كم من الوقت سيستغرق حتى يلاحظه أحد. ذهبنا وفي بعض الأحيان كنا نقفز لداخل الأزهار البرية التي على جانب الطريق، لكي نتفادى سيارات المزارعين السريعة - ثم إنحينا لوشيع كرم توت العليق مليء بأزهار متأخرة وثمار مبكرة.
לא נראה שהבאר מתועדת באף רישום ממשלתי, אולי אף אחד כבר לא מבקר בה. כמו מקווי מים אחרים שראיתי באנגליה, זה מרגיש כמו ספיר 
בתוך אמרלד בתוך ג'ייד בתוך יד של דרואיד.
لا يبدو بأن البئر موثقة في أية سجل حكومي، ربما لا يزورها أحد. كينابيع أخرى رأيتها في إيرلاندا تبعث شعورا كياقوت أزرق بداخل زمرد بداخل جاد بداخل يد درويد.
אנו סובבים אותה שלוש פעמים בכיוון השמש 
ואז שותים. מכוניות מזמזמות פחות מעשרים 
צעדים מאיתנו. לא מזמן, שון ראה כאן רוח 
והשאיר פורטרט שלה – מין מסיכת פנים מגבס 
ליד הקיר, על האבן.
دورناها ثلاثة مرات باتجاه الشمس ثم شربنا. سيارات تزمزم عن عن بعد عشرين متر. مؤخراً، شاهد شون في هذا المكان روحاً تركت صورة لها على شكل قناع حياة من الجبس بجانب البئر، على الصخر.
על פי הסופי האנדלוסי בן המאה ה–13, איבן ערבי, קיימות אִבְחוֹת ערטילאיות, מתוחות בין שמיים וארץ כמו סולם יעקב – וה"משמעויות" שיורדות במורד האבחות האלה הן כמו מלאכים.
وفق الصوفي الأندلسي ابن القرن الثاني عشر، ابن عربي، هنالك "لطف خفي"، ممتد بين السماء والأرض، كسلم يعقوب. "المعاني" التي تهبط في هذا اللطف تشبه الملائكة.
אני מאמין שהוא ממש ראה את האבחות האלה כחוטי אור כמעט שקופים. חוטים בעלי בלוטות בוהקות הפועמות כמו כוכבים הנופלים דרך 
מסך תחרה.
أنا أعتقد بأنه شاهد هذا اللطف كخيوط ضوئية شبه شفافة. خطوط ذات غدد مشعة تدفق كنجوم تتساقط عبر ستائر 
من الشاش.
אין צורך להסביר את התפיסה הזאת על ידי 
הסברים תאולוגים או פסיכולוגים – בשביל 
ראליסט נאיבי אין התנסות שיש לה זכות ראשונים על המציאות האמיתית יותר מהתנסויות אחרות – 
רוח נראית או משמעויות יורדות באותו האופן 
שבו גשם נראה ויורד.
لا حاجة للحد من هذا بواسطة تفسيرات لاهوتية أو نفسية. بالنسبة لواقعي ساذج فإن أية تجربة ذات أولوية على الواقع الحقيقي، أكثر من أية تجارب أخرى. تهبط الروح وتنزل المعاني بنفس الشكل الذي يشاهد ويهطل فيه المطر.
אבל כמה תמימים אפשר להיות? לא משנה – 
המדע הכי מתקדם יחזיר אותנו בפליאה לאותה הצעה אקזיסטנטציאליסטית גולמית: אם אפשר לראות את זה, זה בטח אמיתי. אז אם המשמעויות שנראות כאבחות הן אמיתיות, ניתן להתחקות אחר המקור שלהן, שהוא אמיתי – או אמיתי מספיק למטרה הנוכחית שלנו – וההתחקות הזאת נקראת (על ידי המיסטיקנים השיעים) "תאוויל" או פירוש.
ولكن كم ساذجون يمكن أن نكون؟ ليس مهماً ذ علم اللاهوت الأكثر تقدماً يقودنا في حيرة مرة أخرى لنفس العرض الوجودي الخام، منذ أن يظهر، يمكن أن يكون حقيقة. إذاً، إن كانت المعاني التي ظهرت في اللطف حقيقية، هل يمكن تعقب مصدرها، الحقيقي - أو الحقيقي بشكل كاف لهدفنا الحالي. يسمى هذا التعقب (من قبل الإسماعيلية) "التأويل" أو تفسير.
הפסיכולוג יגיד שהידע שמופיע בפעולה כזאת 
מגיע מבפנים, התיאולוג יגיד שהוא מגיע מבחוץ – שני ההסברים איבדו את יכולתם לתעתע בנו.
سيقول عالم النفس بأن المعرفة التي تنشأ في هذه العملية تأتي من الداخل أما اللاهوتي فسيقول بأنه يأتي من الخارج - ولكن بالنسبة لنا فقدت جميع التفسيرات القدرة على تضليلنا.
כתהליך אלכימי, פירוש מתרחש במרחב שהוא גם פנימי וגם חיצוני ובו זמנית לא זה ולא זה. כ"פרשנות הרמטית" (על פי הנרי קורבין) הוא 
שייך לאזור ביניים הנקרא מונדוס אימג'ינליס, 
בו מראות נתפסים כאמיתות אוטונומיות או 
חלומות חוזים את האמת.
كعملية كيميائية يجري التفسير في حيز داخل/خارج وأيضاً ليس في آن واحد. كـ "تفسير تأويلي" (حسب هنري كوربين) فإنه ينتمي لمنطقة وسطى تسمى موندوس إيمجنليس حيث تظهر الرؤى بشكل مستقل أو حيث تتنبأ الأحلام بالحقيقة.
מצד אחד לא אמיתי וגם לא בדיוני, ומצד שני 
יכול בהחלט להופיע בפנינו כרוח, עולם הדמיון מתנהג כאילו היה מקור המשמעויות, מקור הפרסונה, נשמת העולם.
بحس معين هي واقعية وغير واقعية، وبحس آخر هي قادرة تماماً على الظهور لنا كروح, إن عالم الخيال يتصرف كما لو كان مصدراً للدلالات، مصدر الشخصية، نَفَس العالم.
המדע והדת עלולים להתאחד כדי לקרוא לזה אשליה, אבל בשבילנו זה המוצא האחרון. 
הדוײַמימדיות של הדוײַקרב של האפיסטימולוגיה, דיכוטומיה, מלכודות סמנטיות, אמונות שווא – שילכו להזדיין המדע והדת, אנחנו צריכים לדרוש את הרציונליזם של המופלא וסוף לאלימות של ההסבר.
قد يتحد الدين والعلم لتسمية ذلك بالوهم، ولكن بالنسبة لنا فإنه آخر منفذ. ثنائية الأبعاد لصراع المعرفة، الانشطار، الفخاخ الدلالية معتقدات بالية ذ فلينتاك العلم والدين، علينا أن نطلب عقلانية الرائع ونهاية عنف التفسير.
בהקשר הזה, יחידים וקבוצות נושאים באחריות על יצירת קשר עם המלאכים שלהם – אפילו הגורואים המיסטיים מוליכים אותנו שולל במִקרה הזה משום שהם עומדים ביננו לבין המודעות שלנו ומתיימרים להיות סמכות שהופכת אותנו להיות סובייקטים –
או יותר נכון אובייקטים – אובייקטים של הפירוש של מישהו אחר.
وفي هذا الإطار يتحمل الأفراد والجماعات مسؤولية الاتصال بملائكتهم - حتى أن المعلمون الصوفيون يقودوننا بخداع، منذ أن وقفوا بيننا وبين وعينا وتظاهروا بسلطة تحولنا من فاعل - 
أو إلى حد ما تحولنا إلى كائنات. كائنات لتفسير شخص آخر.
במקרה זה נראה שאנחנו לא יכולים לברוח מחטא קדום שנטפל אלינו – בהתבסס על ההנחה שכל אחד בכל רגע יודע בדיוק מה קורה ומה לעשות – 
אם רק היה יכול להשתחרר מהנזקקות, הדיכוי והמחנק של המודעות הכוזבת, ולברוח מהדרך המכווצת בה סמכות מודדת את עושרה וכוחה מולנו. מעל הכל מכווצת את הפירוש.
يبدو بأننا غير قادرين على الهروب من تهمة الخطيئة القديمة التي لصقت بنا ذ مستندة على الافتراض بأن كل شخص في كل لحظة يعلم بالضبط ما يحدث وما العمل - إلا إذا كان بالإمكان التحرر من الحاجة والقهر، والاختناق من الوعي الزائف. والهروب من ندرة السلطة التي تقيس ثروتها وقوتها ضدنا - وقبل كل شيء - تقلص التفسير.
כוח הפירוש הנורא ביותר שייך כרגע לממון עצמו, שטוען להיות חופשי מכל דו-משמעות או אחרות, באקסטזה מגונה של מודעות רדודה ואחידה.
إن القوة الخبيثة الكامنة في التفسير تنتمي لرأس المال، والتي يدعي بأنه خال من كل الثنائيات، والغيرية ذ ونشوة فاحشة لوعي زائف ومماثل.
הגלובליזציה של הכסף במרחב קונספטואלי נשגב ונעלה מכל תהליך יצור פשוט ומלוכלך, מעין ספירה שמיימית של כסף טהור – ובחוב הגלובלי – כולם חייבים לכלום, כמו חור שחור באופק האירועים, שואב כל חלקיק אור בריקנות שמעבר להיסטוריה, על פי "חוק הטבע" של השחרור הטוטאלי הזה של הכסף, שום דבר – אפילו לא אוויר, מים או אדמה, נחווה באופן ישיר על ידי יחיד או קבוצה אוטונומיים. הכסף מתווך בין כל דבר לכל אחד. הוא עומד בין המודעות לאמצעי-היצור כפילטר אבסולוטי שמסנן כל שריד של אותנטיות וגובה 
על כך עמלה – ממסה את המציאות עצמה – 
ככוח עליון מעבר לכל סמכות וחוק. מעל הכל 
כוונת הממון היא להשיג את המונופול על הפירוש.
إن عولمة رأس المال في الحيز المصطلحي أسمى وأرقى أكثر من أية عملية إنتاج بسيطة وقذرة، نوع من مجال سماوي لنقود طاهرة - وفي الدين العالمي - الكل مديون للاشيء. كثقب أسود في أفق الأحداث، يمتص كل ذرة ضوء في الفراغ الذين وراء التاريخ، وفق زقانون الطبيعةس للتحرر الكامل لرأس المال، لا شيء، وحتى ليس الهواء، الماء أو التراب، لقد جُرب بشكل مباشر من قبل فرد أو جماعة مستقلة. إن رأس المال يتوسط بين- كل شيء لكل شخص. إنه يقف بين الوعي ووسائل الإنتاج كمصفاة مطلقة تصفي كل أثر لأصالة وتجبي العمولة على ذلك- تذيب الواقع نفسه - كقوة عليا فوق أية صلاحية وقانون. فوق كل شيء هدف رأس المال هو احتكار التفسير.
וולטר בנימין הסביר את התהליך שבו מוצרי צריכה מוטבעים "בחותם אוטופי", אשר הינו מראית של הבטחה שמוצר זה המוצע למכירה מכיל עתיד, או מקוםײַחסרײַמקום בו המודעות שלך תהיה בעלת ערך שוב וההתנסות שלך אמיתית.
لقد فسر وولتر بنيامين العملية التي تختم فيها المنتوجات الاستهلاكية زبختمة يوتوبيةس، والتي هي صورة لوعد بأن هذا المنتوج يضم مستقبلاً أو مكاناً-مفقوداً-مكان يكون فيه الوعي ذو قيمة ومجدداً تجربتك تكون حقيقية.
אם המוצר לא היה משווק כך, לא היית קונה אותו. אך אם המוצר יעמוד בהבטחתו, אתה תפסיק 
לקנות מוצרים אחרים – למה שתמשיך לבזבז 
כסף לאחר שהתובנה הושגה? – ובכך לגרום 
להתמוטטות הקפיטליזם.
إن لم يسوق المنتوج بهذا الشكل، لن تشتريه. ولكن إن لبى المنتوج وعده، ستتوقف عن شراء منتوجات أخرى ذ لماذا ستستمر في تبذير النقود بعد الحصول على الفطنة؟ - وهكذا ستؤدي لانهيار الرأسمالية.
הכסף יכול לזרום בחופשיות רק בממלכת האכזבה המתמשכת. ככל שהמחסור מתרבה ניתן לייצר 
יותר עושר, אני עשיר רק אם אחרים עניים. 
לכסף עצמו אין שום מטרה מלבד עוני מוחלט 
של כל דבר שאינו "השוק".
بإمكان النقود أن تجري بحرية في مملكات الخيبة المستمرة فقط. كلما ازداد الاحتياج هكذا صار بالإمكان إنتاج الغنى، أنا غني فقط إن كان الآخرين فقراء. لا هدف للنقود بحد ذاتها غير الفقر المطلق لكل شيء ليس "سوقا".
מכיוון שהשתלט לפני זמן רב על כל הישויות החומריות, לכוח של המחסור לא נותרה ברירה אלא להפוך את הדימויים (והדמיון) למוצרי צריכה – על בסיס ההנחה שזהו שוק שתמיד יגדל. התודעה חייבת לעבור הפרטה, המחשבה חייבת להיות מותאמת, מזוהמת, מנוכרת, ארוזה, ממותגת, מפורסמת ונמכרת בחזרה לתודעה. כל יצירתיות חייבת להיות מתומחרת ואפילו כל תהליך של התנגדות להפקעה הזאת חייב לייצר רווח. 
(“תמרוד – קנה טויוטה“) image is nothing – taste is everything, בתור סלוגן למשקה קל מעאפן. כל המדיה האינפורמטיבית מהחינוך 
עד הפִרסום מוקדשת לניתוק הדימוי מכל מה שמעוגן בניסיון החיים והופכת אותו למוצר צריכה. 
עבודײַצרוךײַמות.
ولأنه سيطر منذ مدة طويلة على جميع الكيانات المادية، لم يبقى أي خيار لقوة النقصان غير تحويل التصورات (والخيال) لمنتوجات استهلاكية- على أساس الافتراض بأنهن سوق دائم النمو. على الوعي أن يمر بخصخصة، على الفكرة أن تكون ملائمة، ملوثة، غريبة، مغلفة، ذات ماركة، مشهورة وتباع مرة أخرى للوعي. كل وعي يجب أن يكون مسعرا وحتى كل عملية مقاومة لهذه المصادرة يجب أن تنتج ربحاً. («تمرد-اشتري تويوتا») image is nothing ذ taste is everything, كشعار لمشروب عفن. جميع أجهزة الإعلام انطلاقا من التربية وحتى الإعلانات تهدف إلى فصل التصور من كل ما رسى في تجربة الحياة وتحوله لمنتوج استهلاكي. إعمل-إستهلك-مُت.
תיירות היא הקפיטליזם המושלם: הצריכה של מראות העולם כפי שהוא באמת. המוצרים העיקריים למכירה כוללים גאוגרפיה (ההגדרה של מקומות יחודיים בנוף) והִסטוריוגרפיה (ההגדרה של משמעות בנוף התרבותי), אבל הדימוי 
האולטימטיבי הוא זה של הברכה, ה"ברקה" (Baraka), הגלומה באובייקט בו התייר מביט.
إن السياحة هي الرأسمالية المثالية: استهلاك رؤى العالم كما هو في الواقع. تضم المنتوجات الأساسية للبيع جغرافيا (تعريف أماكن خاصة في المناظر) وهيستوغرافيا (تعريف المعنى في المشهد الثقافي)، ولكن التصور الأفضل هو تصور البركة، البركة الكامنة في الشيء الذي ينظر إليه السائح.
רגע התובנה האפשרי ארוז, מפורש מבעוד מועד על ידי מומחים, עובר טרנספורמציה לסִדרה של דעות ומורחק מהחושים הישירים (מגע, טעם, ריח); החלל מובס על ידי הזמן, מרובד, מופרד, מבוזר, מונח על גריד של ציפיות מקומיות. החוויה מרונדרת, עוברת דיגטציה נוקשה, מגורשת מהזיכרון וחנוטה בתוך קיום טהור מזויף.
لحظة الفطنة الممكنة مغلفة، مفسرة مسبقاً من قبل خبراء، تمر بتحول لمجموعة من الآراء ومبعدة عن الأحاسيس المباشرة (لمس، ذوق، رائحة): يُهزم الفضاء من قبل الزمن، مفصول، موزع، موضوع على شبكة التوقعات المحلية. التجربة مسديه، تمر برقمنة قاسية، مطرودة من الذاكرة ومحنطة في داخل وجود طاهر مزيف.
הבעיה לא נמצאת בחוויה של התייר, אפשר לדמיין טיולים שמונעים על ידי רעיונות שאנחנו יכולים לראות כנכונים ואפילו מקסימים – הבעיה גלומה במיכל, בעובדה של עצם הקיום של הפירוש, במבנה של הדיאלוג המנפה כל תגובה, הדהוד, התנגדות.
المشكلة ليست موجودة في تجربة السائح، يمكن تخيل رحلات مدفوعة بواسطة الأفكار التي بإمكاننا أن نعتبرها صحيحة لا وبل رائعة ذ تكمن المشكلة في الحاوية، في حقيقة مجرد الوجود للتفسير. بمبنى الحوار الذي يغربل كل رد، صدى، مقاومة.
סוגים מסוימים של מסעות – נוודות, עלייה לרגל – מחזירים את המשמעות לנוף. סוגים אחרים – 
מלחמה, תיירות – יכולים רק לבטל אותה. מגיע שלב, בתבניות כאלה של ביזה, בו ההדדיות נעלמת.
بعض أنواع الرحلات ذ الترحال، الحج، تعيد المعنى للجسد. أنواع أخرى ذ سياحة الحرب ذ بإمكانها أن تلغيها فقط. سيصل التبادل لنقطة التلاشي، بأنماط متعددة للنهب.
אפילו התעמולה המתוחכמת ביותר של המדינה לא משתווה לתיירות – בסופו של דבר, היא תמיד מעוררת אופוזיציה – בעוד שתיירות מעוררת את הסוף של כל דו שיח, כיון שהאופוזיציה היחידה שהיא מייצרת היא טרור, שהוא התוכן המודחק שלה, החלום המרושע שלה. התייר, שהולך שבי בעקבות הניחוח האוטופי העז של היחודיות, הופך למולקולה של זיהום, נושא את וירוס האחידות והמועקה של האכזבה, לתוך עולם שקודם היה חי למען עצמו.
حتى دعاية الدولة الأكثر تطوراً لا يمكن مقارنتها بالسياحة ذ ففي نهاية المطاف، ثير دائما المعارضة، في حين أن السياحة تثير نهاية كل حوار ذ وذلك لأن المعارضة الوحيدة التي تنتجها هي الإرهاب، والذي هو فحواها المهمش، حلمها الشرير. يحمل في داخله فيروس التماثل وكرب الخيبة في داخل عالم يعيش من أجل نفسه. يسير السائح أسيراً في أعقاب الرائحة اليوتوبية الشديدة للأمر الفريد ذ يتحول لمثقال ذرة من التلوث، يحمل بداخله فيروس التجانس وألم الخيبة في عالم يعيش داخل ذاته.
ניתן להשוות את תפקיד האמן בקפיטליזם לזה 
של מדריך תיירים; פרשן של חוויות לצריכה ברמה האליטיסטית ביותר, סוכן להחלמה של הכיסופים המופלאים ביותר וההתנגדויות העמוקות ביותר של החברה; ואפילו מדריך טיולים יכול להיות כנה. ההשוואה הזאת עלולה להטריד באותה המידה שהכוונה של האמן היא להוסיף משמעות לסך 
כל החוויה, לא להפחית או לפשט אותה.
يمكن مقارنة دور الفنان في الرأسمالية بدور مرشد السياحة: مفسر تجارب للاستهلاك على المستوى الأكثر نخبوية، وكيل لشفاء التوق الأشد روعة والاعتراضات العميقة للمجتمع: حتى مرشد الرحلات بإمكانه أن يكون صريحاً. بإمكان هذه المقارنة أن تزعج بنفس المقدار الذي يكون فيه قصد الفنان أن يضيف معناً لجميع التجارب، وليس إنقاصها أو تجريدها.
פעולה אמנותית מניחה מראש את התנועה ההדדית של יחסי הגומלין באותו הרגע, התנועה מופרעת 
על ידי ההתערבות הלא אנושית של ההון, ההאצה של כוח מתווך שיכול לגדול רק על ידי מחסור והפרדה. מה אם כל האמנים, המשוררים, המלומדים והמוסיקאים האירים היו מוזמנים לשנות את מרכזי הפירוש החדשים של המדינה בצלמם? למי אכפת איזו אסתטיקה נעלה תנצח על הפירוש, כל עוד התוצאות גורמות להדחקה של היצירתיות שלנו.
يفترض العمل الفني الحركة المتبادلة للعلاقة في ذات اللحظة، تضطرب الحركة بالتدخل اللاإنساني لرأس المال، تفاقم قوة بإمكانها أن تكبر فقط بواسطة النقص والعزل. ماذا لو دعي جميع الفنانون، الشعراء، المثقفون، والموسيقيون الايرلنديون لتغيير مراكز التفسير الجديدة للدولة حسب صورتهم؟ من يعنى بالجمالية السامية التي ستنتصر على التفسير، طالما أن النتائج تؤدي لكبت إبداعنا.
ובנוגע לאמנות, אם קיימת אפשרות שהיא לא תהפוך לגלובלית, אנו יכולים לראות אותה רק כצורה של אופוזיציה לעולם גדול, אחיד ומאוחד של ייצוגים. אמנות כזאת מסרבת להיות חלק מתאוריה חובקת כל של סוף הפיזיקה, או שכר המינימום או כל דבר אחר. אין שום דבר וירטואלי בזה. זה לא הולך להגיע למצב שזה יעלם, מה שאומר תבוסה.
بالنسبة للفنون، إن كانت هنالك ثمة وسيلة لتجنب التحول لعالمية، بإمكاننا أن نعتبرها كنوع من المعارضة لعالم التصورات الكبير والموحد. هذا النوع من الفنون يرفض بأن يكون جزءاً من نظرية شاملة لنهاية الفيزياء، أو الحد الأدنى من الأجر، أو كل شيء آخر. لا شيء افتراضي في ذلك. لن يصل لوضع يختفي فيه، والذي معناه الهزيمة.
אני מאמין שאמנות מודרנית כתנועת נגד צועדת לכיוון של מצב בלתי נראה. זה שהוא אמיתי 
אבל בלתי נראה, הוא בעל כוח מאגי של הדמיון, 
של הארוטי – כמו מסיכת הרוח ששון השאיר בבאר, זה מחזיר את המשמעות לנוף. זה נשאר בלתי 
מורגש עד שמישהו, אולי, לוקח את זה כמתנה – 
על ידי הקיום שלו עצמו, הוא מאתגר את העולם 
של הדימויים הממוסחרים ומשנה (אפילו אם במעט) את הצורה של המציאות המקובלת.
أنا أعتقد بان الفنون المعاصرة كحركة معاكسة تسير نحو حالة من التلاشي. والتي هي حقيقة، ولكن لا يمكن مشاهدتها، فيها قوة ساحرة، للخيال، للأيروسي، كقناع الروح في Patrickصs Well وهذا يعيد المعنى للجسد.سيظل هذا الوضع غير ملموس حتى يلاحظه أحد، ربما يأخذه كهدية مجانية ذ من صميم وجوده يتحدى عالم التصورات المسلعنة ويغير (حتى وإن كان قليلا) شكل الواقع المتعارف عليه.
האם זאת באופן סמוי פעולה סמכותנית? לא, אם היא שיתוף של משמעות, פתח לשדה של האבחות הערטילאיות. מה אם היא תישאר בלתי נראית לגמרי? אז אולי נוכל לדבר על הנוכחות של רוחות, של כישוף – זה הכרחי, עדין מדי בשביל העריצות המכבידה של העין – חשאיות הכרחית. 
ומה אם זה היה מופיע מחדש פעם כאופוזיציה מוחלטת למציאות הווירטואלית חסרת הנשמה 
של עולם שהוא תמיד עוד לא, תמיד במקום אחר, 
תמיד סופני?
في ذلك المساء عدنا لدبلين، مررنا في ضوء الصيف بتلال 
صخرية قديمة، مخيمات مسافرين، وتفاهات على هيئة معابد بناها حكام مجانين من القرن الثامن عشر- ومستشفى سانت باتريك الذي أوصى دين سويفت7 في وصيته بمنحه لمجانين إيرلاندا. ومواقع لم تستوعب بعد في عالم الإيرو الجديد، الغولف والتراث القومي.
לפני רדת החשיכה, אנחנו נמצאים ב–Dun Laoghaire, ליד מגדל ווטרלו, מסתכלים בנוף נוסטלגי כבד של האוקיינוס תחת עננים אפורים. הגינות בחזית הווילות הוויקטוריאניות שליד הים מקושטות באחד הצמחים האירים האהובים עלי, 
עצי דקל מסתוריים ויחסית עלובים, שמעלים אצלי את העבר המורי, זיכרון של ספינות פיראטים או 
של נזירים ממצרים או מספרד. פעם מצאו באירלנד צלב קלטי שהיה חרוט עליו בערבית "באיסם אללה" הפתיחה של הקוראן. עצי הדקל האלה הגיעו לכאן כנראה על ידי חובב צמחים עם טעם אקזוטי מתחילת המאה, אבל בשבילי הם מיצגים את "הנשמה האפריקאית הנסתרת" של אירלנד. גשם רך ואפל מתחיל לרדת או לפחות זהו הפירוש שלי.
قبل حلول الظلام، كنا في Dun Laoghaire بالقرب من برج فاترلو. ننظر إلى مشهد حنيني ثقيل للمحيط تحت الغيوم الرمادية. تزين الحدائق أمام الفيلات الفيكتورية التي بجانب البحر بإحدى النباتات الايرلندية المفضلة لدي. أشجار نخيل غامضة ورثة، تثير لدي سر الماضي الموروسي، ذكريات قراصنة بربر، أو رهبان من مصر أو إسبانيا. لقد اكتشفوا في إحدى المرات صليب سلتي في إيرلاندا محفورة عليه عبارة زبسم اللهس افتتاحية القرآن. ربما وصلت أشجار النخيل إلى هنا في بداية القرن بواسطة هاوي نباتات صاحب ذوق غريب، ولكنها بالنسبة لي فإنها تمثل زالروح الإفريقية الخفيةس لإيرلاندا. بدأ يهطل مطر ناعم ومظلم أو على الأقل هذا تفسيري.
דאבלין, 23 לאוגוסט 1996
دبلين، 23 أغسطس 1996
---
הוצאה לאור: יוסף למפל
תרגום לעברית: יוסף למפל ואדם ססלר
תרגום לערבית: אסעד זואבי
צילום: ענת ברזילי
רישום: ענת נרקיס
עיצוב חוברת: דנה גז
עיצוב ובניית אתר: אדם ססלר

לפרטים נוספים: adam@channel.org.il
back to top